انجمن هنرهای نمایشی شهرستان نیشابور

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری "مهر"، یک مدرس تئاتر در نیشابور، با تاکید براینکه استفاده از نمایش در حیطه درمان کار تازه ای نیست، درخصوص تئاتر درمانی(پسیکودرام) توضیح داد: سالهاست که در کلینیک ها و مراکز بازپروری جهان تداتار درمانی انجام می شود که  در روان شناسی به آن "پسیکو درام" می گویند. یعنی استفاده از تئاتر جهت آرامش روحی و روانی .
"داریوش روشن ضمیر" افزود : تاریخ می گوید قبایل بومی آفریقا، بیماران جسمی که برای آنان دارو تجویز می کردند، جهت تلطیف روحیه آنان با حرکات موزون سعی داشته اند آرامش را به بیمار تلقین کنند و حتی وقتی  کسی فوت می کرد، عده ای جهت آرام کردن نزدیکان متوفی ، دست به اعمالی چون حرکات موزون می زده اند، اما امروزه قصد تئاتر، تاثیر نمایش بر روی تماشاگر و بازیگر است. بازیگر تاثیر متقابل تماشاگر را روی خود می بیند، اما چرا تئاتر درمان گراست؟
وی ادامه داد : تئاتر یک هنر گروهی است، حداقل چیزی که یک نمایش باید داشته باشد، یک بازیگر و یک تماشاگر است و این دو برای رسیدن به یک هدف مشترک تلاش می کنند. بازیگر موضوعی را به نمایش می گذارد و اثر آن را به روی تماشاگر شاهد است و خود از آن تاثیر می گیرد، اثرگذاری عمیق گروه بر فرد، امری آشکار است. این خاصیت منشاء ایجاد گروه درمانی می شود.

مولف کتاب "درباره تئاتر" خاطر نشان ساخت : در تئاتر، جسم و روح به وحدت نظر می رسند و در واقع فرد در تمامیت وجودی خود مطرح می شود، بنابراین تمام جنبه های وجودی انسان در نمایش و تئوری پردازی های متقابل بازیگر و تماشاگر به مرحله ظهور می رسد و این مزیت اصلی تئاتر درمانی است.
روشن ضمیر با بیان اینکه تئاتر واقعی فقط شامل کلام و حرکت نیست، افزود: باید این دو درخدمت مفاهیم عقلی نمایش باشند، مفاهیمی که در قالب لطیف هنرمند تئاتر، تلطیف می شود و آنگاه در ذهن مخاطب، خود را می جوید و ماندگار می شود.
به نظر وی به همین دلیل تئاتر به عنوان وسیله آموزشی، مناسبترین ابزار برای پیوند میان جنبه های مختلف وجود انسان با جامعه است.
وی افزود: اینجاست که می بینیم "پسیکودرام" نه تنها ابزار آرامش است، بلکه وسیله ای برای تشویق به تفکر نسبت به مسائل مختلف و محرکی برای جهش به سوی آنچه که باید باشیم و نیستیم.